Stel je voor!

Stel je voor dat je de hele dag hetzelfde refrein door je hoofd hoort zingen. Je neuriet het, je zingt het. Soms verdwijnt het even. En even later komt het weer terug. Ik had dit vandaag met het liedje “Imagine” van John Lennon, en dan vooral het refrein:

"And you may say that i'm a dreamer
But I'm not the only one.
I hope someday you'll join us
And the world will live as one"

John-LennonDank je wel John, voor het delen. Ik hoop dat de droom die jij had en waar ik ook vaak over droom werkelijkheid wordt.

Herinneringen ophalen

Wat is herinneren? Iets weten, vanuit vroeger tijd, en er (opeens) weer aan denken? Je eerste schooldag herinneren? De geur van leer of aardappels. Het gevoel in je buik toen je de eerste keer iemand gekust hebt. Herinneren kan ook zijn dat je de herinnering terug haalt, zoals “je herinneren aan een afspraak”.

Wanneer herinner je eigenlijk iets? Vaak is er een prikkel die ervoor zorgt dat er opeens een gedachte door je hoofd heen gaat. Een gedachte door een zintuiglijke prikkel. Zien, horen, ruiken, proeven of voelen. Bijvoorbeeld bij het horen van het geluid van de zee. Misschien dat je die jou aan de vakantie van een paar jaar geleden doet herinneren. Je ziet een oude klasse-foto van jezelf waardoor je misschien wel een aantal leerlingen of de juf gaat herinneren. Je ruikt de geur van gebrande koffie die je mogelijk herinnert aan dat speciale moment of plek of persoon. Heel veel gebeurtenissen worden opgeslagen in je gedachten, als herinneringen. Herinneringen kunnen zowel positief als negatief zijn. Aan beide zit ook een ander lichamelijk gevoel. Waar in jouw lichaam komt dit gevoel naar boven? Is dat je buik of misschien het hoofd?

Als iemand overlijdt haal je herinneringen op. Wat hij (of zij) allemaal gedaan heeft, vroeger. Je vertelt het aan de mensen die dicht bij hem stonden of schrijft je eigen herinneringP1010587en op. Waar hij geboren is, wie zijn vrienden waren, verhalen die hij vertelde, hoe hij was als vader of opa. Het ophalen van herinneringen is een manier om afscheid van iemand te nemen. Een plekje vrij maken voor hoe jij iemand nog kan herinneren, nu op dit moment. Want daar gaat het vaak om: het gaat om het herinneren van iets vanuit het verleden in het huidige moment. Alles bestaat in het nu, niet in het verleden of de toekomst. De herinnering is na verloop van tijd vaak niet meer helemaal zuiver. Er worden herinneringen aan elkaar gekoppeld die op elkaar lijken. Dat is wat de hersenen doen. Als iets een paar keer hetzelfde is, dan wordt dit ook als een herinnering opgeslagen. Daarom kan je jezelf wel eens ver-gissen, waarbij gissen heel dicht in de buurt van gokken zit. Dit gebeurt bijvoorbeeld als meerdere personen in eenzelfde situatie zijn geweest en ieder op hun eigen manier dit hebben beleefd en herinneren. Ieder met een eigen blik, gekoppeld aan eigen (en andere) herinneringen. In enkele gevallen kan het gebeuren dat een herinnering van iemand anders jouw herinnering wordt. Je kan dan zelfs niet meer herkennen of een herinnering werkelijk gebeurd is of dat je het gelezen of gehoord hebt.

220px-VuilnisemmerOude mensen kunnen zich vaak heel goed dingen van vroeger herinneren, alsof ze het gisteren hebben meegemaakt. Hele verhalen ontstaan hierdoor. En als ze met leeftijdgenoten zijn, dan gaan zij zich nog veel meer herinneren. Ik was laatst bij een workshop die ging over “Levensboek” waarbij dieper op dit onderwerp ingegaan werd. Het doel van het Levensboek is om samen met die persoon een boek te maken over het leven van hem of haar. Een boek vol herinneringen om later nog eens terug te lezen. Om deze herinneringen op te roepen worden kaartjes gebruikt met daarop voorwerpen of bekende locaties, bijvoorbeeld een oude vuilnisbak, de pier bij Scheveningen, een afdruiprek, een olielampje, een schommelstoel en ga zo maar door. Door naar deze kaartjes te kijken ontstaan vanzelf de herinneringen.

Nu je dit zo aan het lezen bent: welke herinneringen komen er dan bij jou op? Welke zintuiglijke prikkels maken dat jij je iets herinnert?

In de huidige maatschappij lijkt het wel of we helemaal niet meer geïnteresseerd zijn in wat er allemaal om ons heen gebeurt. We leven gehaast, in de waan van de dag, gedreven door de kracht die ons in de doe-modus zet. Plannen maken, vooruit kijken én vooral niet terugblikken of even stil staan. Bij het afronden van een project of een activiteit ben je al met het volgende bezig, zonder even achterover te gaan zitten en te genieten van het moment van afronding van het project. Het lijkt wel of de mens bang is om niets te doen. Ik hoor mijn kinderen wel eens zeggen: “Maar dan heb ik helemaal niets te doen!” Het is kennelijk ongebruikelijk om niets te doen, te zijn in het huidige moment. Maar dit is juist zo waardevol. Door een moment stil te staan zal er inspiratie ontstaan. Stap eens een moment uit deze automatische piloot.

De westerse maatschappij is vooral gericht op de doe-modus, veel minder op de zijnmodus. Heel veel mensen weten niet eens wat de zijn-modus is, of kunnen zich deze niet herinneren.

P1040088-001Ik zou je willen uitnodigen om één keer per dag tot stilstand te komen. Stilstaan bij het huidige moment. Een moment om jezelf weer te leren kennen. Het zijn te voelen in plaats van het doen. Doe het NU, nu je klaar bent met het lezen. Sluit je ogen, als je dat prettig vindt, laat je handen even rusten en volg je ademhaling. De inademing, een korte pauze en dan de uitademing. Verplaats vervolgens, in het ritme van je adem, de aandacht bij iedere uitademing stapsgewijs van je voeten naar je hoofd. Begin bij de inademing. Breng de aandacht bij je voeten en bij de volgende inademing naar je scheenbenen. Daarna je knieën en zo stapje voor stapje naar je kruin. Doe dit als je zit op een stoel of ligt op een bed of kleed. Als je klaar bent , open je ogen weer rustig. Neem dit gevoel voor de aankomende tijd met jezelf mee. Herinneren wat rust is en hoe dit voelt.

Ik ben benieuwd wat jouw ervaringen zijn nu je dit gelezen hebt.

Delen van jouw herinneringen en stuur een mail naar info@praktijkhanshaak.nl.

 

Iedere keer opnieuw beginnen

In de Mindfulness is een van de helpende factoren “Iedere keer opnieuw beginnen”. Dat wil dus niet zeggen dat je alle kennis en ervaring overboord gooit en daarna opnieuw gaat beginnen. Het gaat er hierbij juist om dat je je eigen horizon wat beter gaat bekijken. Het menselijk brein heeft snel de neiging om iets als een gewoonte te gaan zien, zelfs al na een aantal keer. Je staat dan niet meer open als er een kleine verandering plaats vindt, omdat je het altijd al zo gedaan hebt.

P1050063Een voorbeeld.
Ik rij regelmatig met een collega mee en spreek dan af op de carpool plaats in Zeist. Er is dan ook een derde collega die dan meerijdt. We spreken dan altijd af om 8 uur. Inmiddels hebben we dit een aantal keer gedaan. Nu stuurt deze collega aan het einde van de week een mail met de vraag “De derde collega rijdt niet mee, zullen we maandag met elkaar meerijden en dan afspreken om 8:15 op de carpoolplaats Soesterberg”. Ik reageer positief. De maandag sta ik te wachten op de carpool plaats en gaat mij telefoon over. “Sta jij op de carpoolplaats?” “Ja, en jij?” “Ja, ik ook!”. Maar welke carpool plaats sta ik? Op die in Zeist, omdat ik daar in het verleden al een aantal keren heb afgesproken en vanuit een automatisme daar naar toe ben gereden. Dit gaat in veel gevallen onbewust.

Door mij meer bewust te worden kan ik mijzelf oefenen in “Iedere keer opnieuw beginnen”, oftewel met een beginnersgeest. Ik heb ervaren dat ik hierdoor opeens allemaal nieuwe dingen ben gaan zien zie die er eigenlijk altijd al waren, maar mij op dat moment niet meer opvielen. Bijvoorbeeld toen ik tijdens de rozijnproef, naast de zoetigheid, zachtheid, bruine glans enzovoort, er achter kwam dat de rozijn ook doorschijnend is als je hem tegen het licht houdt. En dat terwijl ik al wel meer dan tien keer deze oefening heb gedaan en mij dit niet was opgevallen.

Mindfulness gaat over je ervaring op dit moment.  En als je dat gewaar bent, dan kan je eindeloos opnieuw beginnen.

Door (zo nu en dan) met een beginnersgeest, oftewel met de openheid die je hebt als je iets voor het eerst beleeft, te kijken naar waar je mee bezig bent creëer je ruimte tussen de prikkel (datgene wat je aanzet om iets te doen) en de respons (de reactie op de prikkel). Er is een (keuze)moment om te bepalen wat je doet. En juist dit keuze moment, een bewust moment, zorgt ervoor dat je even kan reflecteren op wat jij belangrijk vindt, op welke verschillende manier je kan reageren.

De kikker die niet bang was

Ieder jaar gaan wij tijdens de hemelvaart vakantie naar Woold, een klein gehucht in de buurt van Winterswijk. Een oase van rust en ruimte, een plek waar je echte stilte kan horen. Ik loop en wandel er graag rond. Laatst heb ik een kleine bosvijver ontdekt.boombank Er staat een bankje gemaakt van een boomstam en het is er een beetje moerassig. Als je er via een smal paadje naar toe wandelt (waar je zonder op te letten zo voorbij loopt!) kom je aan bij een oase van rust. En als je dan iets te dicht bij de rand van het water komt springen opeens een heleboel kikkers het water in, mooie kleine groene kikkers. Ze duiken direct naar de bodem, bang om opgepakt of misschien opgegeven te worden. Voor een kikker gelden een aantal simpele leefregels:

  1. Als het kleiner is dan ik ben en het beweegt, dan eet ik het op
  2. Als het groter is dan ik ben, dan moet ik maken dat ik weg kom
  3. Als het even groot is als ik, dan kan ik mij voortplanten (hier later meer over)

kikkervijverIk blijf rustig langs de waterkant staan en zie een kikker met beide armpjes brutaal op een blad leunen. Hij (of zij, maar ik hou het even op een hij) kijkt mij onderzoekend aan, zonder ook maar een vin te bewegen. Toevallig heb ik mij fototoestel meegenomen en maak van een veilig afstandje een foto. De kikker blijft zitten! Ik hou de camera iets dichterbij, een halve meter, en maak opnieuw een foto. Hij blijft nog steeds zitten. Daarna beweeg ik de camera nog dichterbij, tien centimeter, en maak opnieuw een foto. De kikker blijft nog steeds zitten. Ik kan de verleiding niet weerstaan om een experiment te doen. Hoe dichtbij kan ik komen om een foto te maken van deze kikker? Ik beweeg heel rustig de camera richting de kikker, totdat ik bijna met de camera zijn neus aanraak en maak een foto. Hij kijkt mij nog steeds met een waterige blik aan. Uiteindelijk laat hij zich rustig achterover zakken in het water.

kikkerIk ben verbaasd door het feit dat ik zo dicht bij de kikker heb kunnen komen. Ik moet opeens aan het experiment denken van de kikker en de pan met water. Zet je een kikker in een pan met heet water, dan zal de kikker direct uit de pan springen. Zet je de kikker in de pan met koud water en warm je het water in de pan rustig op, dan zal de kikker er niet uit springen omdat hij niet opmerkt dat het water steeds warmer wordt. Hij heeft niet voldoende reden om de pan uit te springen, totdat het natuurlijk te laat is. Op deze manier gaat het volgens mij ook bij mensen die geleidelijk aan de lat voor zichzelf steeds hoger leggen en uiteindelijk niet meer voldoende energie hebben om uit de pan met heet water te springen, vaak met een burn-out als gevolg. Gewaar zijn dat er een grens wordt overschreden, het water dat steeds heter wordt, kan je hiervoor beschermen. Opmerkzaam worden voor de lichamelijke of mentale symptomen (slapeloosheid, onrustig, snel geprikkeld, vermoeid opstaan, lusteloos, enzovoort), luisteren naar de mensen die jou advies geven (“Joh, zou je niet een keer een tijdje rust nemen!”) en tegen jezelf durven zeggen dat het nu voldoende is. Hoe graag zou je dat niet willen doen? Kiezen voor jezelf!

Als ik mij omdraai om om via het smalle paadje terug te gaan naar het wandelpad, zie ik de kikker rustig door het water zwemmen en verdwijnt hij uiteindelijk onder water tussen de waterplantjes, zijn eigen veilige omgeving.

Herinnering aan de zee

Scheermesjes op het strandOp eerste Paasdag zijn we naar het strand bij Noordwijkerhout geweest. Inmiddels meer dan drie weken geleden. Het was er druk met mensen. De zon scheen en een frisse stevige wind vanuit de zee maakte het nog net niet koud genoeg om terug te keren naar de auto. De dagen voor de Pasen was er storm geweest, windkracht 9. De wind kwam uit het westen en zorgde voor aanlandige wind. Dit was op het strand goed te zien door alle schelpen die daar lagen. Bergen met scheermesje, zeesterren en verschillende soorten schelpen waren op het strand geblazen. En tja, als je daar als kind loopt wil je natuurlijk gaan verzamelen. Mijn kinderen hadden dit in de gaten en verzamelden de mooiste schelpen en zeedieren die op het strand aanwezig waren. De een was nog mooier en unieker dan de andere. Als we twee plastic zakken bij ons hadden gehad, dan waren die helemaal vol geweest. “Laat ze toch lekker liggen”, was onze reactie. Maar je weet hoe dat gaat! Zelfs de zakken van de jassen zaten vol.

En nu, een paar weken later, zie ik de schelpen liggen in de garage. Netjes verdeeld in twee bloempotten. Waarschijnlijk weten ze niet meer dat ze hier staan. Als ik naar de twee bloempotten kijk komen voor mij de herinnering van vroeger weer terug. Ook ik heb ooit zakken vol met schelpen verzameld, in de schuur gelegd en vergeten. Als de lucht niet meer te harden was waren ze ook opeens verdwenen. Vaak kwam ik daar pas veel later achter. De teleurstelling was dan vaak groot.

SchelpenIk kijk naar de twee bloempotten en heb de neiging de inhoud weg te gooien. Het ruikt nergens naar, want de kinderen hadden ze bij thuiskomst goed gewassen. Ik loop ermee naar buiten, leg ze op een vel wit papier en maak er een foto van, als herinnering. Daarna zet ik ze weer terug in de garage. Misschien dat de kinderen verrast zijn als de twee bloempotten er over een tijdje nog steeds staan. En hebben ze een leuk idee om er wat mee te gaan doen. En als dat niet zo is kunnen we altijd nog besluiten de schelpen een andere bestemming te geven.

 

Fijn hoor, die overgang naar de zomertijd

KlokDeze nacht gaat de klok een uur vooruit! Bedankt!Ik begrijp heel goed waarom de klok een uur naar voren gaat en dat er zeventig landen zijn die dit ook doen. En als je dit leest zal je wel denken: en waarom dan zo’n reactie? Nou, dat zal ik uitleggen. Ik heb HSP. HSP is de afkorting voor “High Sensitive Person”. Met andere woorden, iemand die gevoelig (sensitive) is voor verschillende soorten prikkels van buitenaf. Soms kan dit heel nuttig zijn, het helpt mij soms, maar het kan ook wel eens lastig zijn en dan werkt het juist tegen mij. In kleine ruimtes met veel mensen zal je mij niet zo snel zien. Ook grote ruimtes met veel rumoer halen mij uit mijn concentratie. Hard geluid komt dubbel zo hard binnen. Muziek, poëzie, schilderkunst en schoonheid kunnen mij raken. Gelukkig weet ik dat ik deze gevoeligheid heb en vind steeds meer manieren om hier mee om te gaan. Lopen in de natuur vind ik bijvoorbeeld heerlijk, weg van de drukte en ruis. Urenlang genieten van niets. Dagelijks mindfulness beoefenen om de gedachten de ruimte te geven. Luisteren naar de signalen van mijn lichaam helpt ook heel goed. Het kan namelijk zomaar gebeuren  dat ik het ene moment mij helemaal energiek voel en op het andere moment de energie uit mij getrokken wordt. Nou, daarom vind ik de overgang naar de zomertijd niet fijn, het haalt mij uit mij gevoel voor tijd. Het veranderen van de tijd, ook al is het maar een uur, kost mij een week om op af te stemmen. Een soort HSP-jetlag. Loom, gapen, niet makkelijk in slaap vallen, ’s morgens met een duf hoofd de wekker uit drukken en de tijd steeds verkeerd inschatten. Ja, het klinkt misschien een beetje apart, maar dit is wel hoe ik het ervaar en volgens mij nog heel veel mensen om ons heen (en het misschien niet eens bewust in de gaten hebben dat dit er achter zou kunnen zitten). Nu ik dit schrijf is de zomertijd bijna begonnen. Mijn vrouw heeft de tijd van de (boeren) klok al een uur naar voren gezet. En als ik dan naar de klok kijk schrik ik iedere keer, want de tijd die op de klok staat komt niet overeen met het gevoel van de tijd die ik op dit moment heb. Ik ga zo maar naar bed, want ik begin mij al aardig moe te voelen! Morgen weer “fris” op, gelukkig is het zondag en kan ik er alvast aan wennen. Ik ga denk ik maar lekker even naar het bos, weg van de tijd, heerlijk ge-nieten.

Dag vlinder

Oranje Vlinder

Er is een vlinder in de tuin.
Een hele mooie oranje.
Hij fladdert tussen de kale takken
en dorre blaadjes op de grond
op zoek naar een bloem.

Er is een vogel in de tuin.
Een hele mooie oranje.
Hij fladdert tussen de kale takken
en dorre blaadjes op de grond
op zoek naar een maaltje.

Er was een vlinder in de tuin
Een hele mooie oranje
Ik zag hem nog fladderen tussen de kale takken
en de dorre blaadjes op de grond
En toen was hij verdwenen.

Dag lieve vlinder!

Wakker worden

Als ik ’s morgens wakker wordt en mij nog versuft voel, was ik mijn lichaam met mijn handen, wrijf ik over mijn dijbenen, rek ik mij uit. Net zolang tot ik voel dat mijn lichaam ook wakker aan het worden is. Pas dan start mijn dag, met volledige aandacht voor De zon door de bladerenhet nu. Pas dan zet ik mijn eerste stap voor deze dag. Pas dan was ik mijn gezicht met water. Pas dan begint mijn dag. Pas dan ben ik wakker.

Doe dit eens met aandacht voor jezelf. Luisteren naar je lichaam, de subtiele signalen horen en oprechte aandacht besteden voor wat er nu is. Neem dit serieus. Heb je bijvoorbeeld last van je schouders of onderrug, vraag je dan af of je niet teveel op je schouders neemt. Als je dit doet zal je merken dat de kwaliteit van leven beter wordt en de aandacht voor jezelf en jouw omgeving anders wordt.

En als je dan eens een keer in het bos loopt, kijk dan eens om je heen. Sta een moment stil en zie wat je opvalt. Besteed een moment aan wat je ziet, ervaart en voelt. Gewaar van de kleine en eenvoudige dingen die jou normaal niet opvallen. De zon op je gezicht, de wind door je haar, de geluiden die je hoort, de geuren die je ruikt, kijk eens naar boven. Stap eens voor een moment uit de automatisch piloot en je zal merken dat je nog meer wakker wordt.

 

Winterzwemmen

Ik ben een nieuwe ervaring aan het opdoen, namelijk “winterzwemmen”. Sommige mensen verklaren mij voor gek als ik uitleg wat ik dan doe. Ik weet ook niet zo goed of het wel slim is om het op te schrijven, maar ik waag het er op.

Een paar maanden geleden heb ik de uitzending van Wubbo Ockels gezien waarbij hij zijn strijd tegen zijn ziekte, kanker, verteld. En hoe hij er alles aan doet om zijn leven aangenaam te maken en zo veel mogelijk te verlengen. Een groot mens op zoek naar zijn eigen krachten. Een groot deel van de uitzending ging over zijn bezoek aan het wintercentrum in Polen van de Ice-Man (Wim Hof) en hoe hij daar leert zijn immuun systeem te beïnvloeden met de technieken van Wim Hof. Ik vertel dit tegen een collega en hoe dit mij aan het denken heeft gezet. Hij vertelt mij dat hij aan winterzwemmen doet, een lichtere versie van wat Wim doet, maar even zo effectief. Wij spreken af om in oktober, als het al weer wat kouder wordt een keer een stukje te gaan zwemmen in het Henschotermeer, vlak bij Woudenberg. En dit hebben we gedaan, samen met een aantal collega’s. Er was eerst een warming up (2,5 hardlopen en daarna een aantal statische oefeningen om de spieren goed te doorbloeden). Het water was 11,5 graden, niet echt koud, maar voldoende koud om over de “koud-water-vrees” heen te komen. De afspraak was dat we maximaal 20 diepe ademhalingen in het water zouden zijn. De eerste tien die ik in het water was (tot mijn nek) water heel extreem. Mijn buik begon te trillen, mijn uitademing ging met horten en stoten, tot ik mijn collega hoor zeggen “accepteer gewoon dat het water koud is” en ik een rust over mij heen krijg. Het voelde opeens alsof ik een werd met het water. De ademhaling was helemaal rustig. Een overwinning en het smaakte voor mij naar meer. Een maand later, november, zijn we weer gegaan. Nu was er een nieuwe groep mensen met ons mee die het ook een keer wilden ervaren. Het water was inmiddels 6,9 graden geworden en sommigen waren er ook weer heel snel uit. Een man stond in het water en durfde niet. Ik heb hem aangemoedigd en verteld wat ik vervaarde. Uiteindelijk heeft hij het gedurfd. Een mooie overwinning. Vorige week zijn we weer geweest. Deze keer waren we met z’n tweetjes, mijn collega en ik. Een aantal mensen hadden op het laatste moment afgezegd. Het was een perfecte middag. De zon stond laag, er was weinig wind, de lucht voelde goed. Het water was 4,9 graden. 3,9 graden zou de meest optimale temperatuur zijn om het immuun systeem op scherp te zetten. Ook deze keer ben ik het water weer in gegaan. In het begin riep ik uit “wat doet dat zeer!”, maar ik liep door, omdat ik wist dat dit mij gedachten en gedrag was. Ook deze keer was ik weer 20 ademhalingen in het water geweest. Ik heb ook geklokt, omdat tijd op dat moment moeilijk in te schatten is. In het totaal was het 1 minuut en 20 seconden voordat ik opstond en het water verliet.

Waarom doe ik dit? Het is niet vanwege stoer gedrag, want ik wandel rustig het water in. Het is niet om op te scheppen, want ik heb het er met niet zoveel mensen over. Ik schrijf het nu wel op, maar dat ik omdat ik denk dat ik het weet. Het is om mijn lichaam en geest verder in balans te krijgen. Ik denk dat mijn lichaam meer aankan dan mijn geest verwacht en door deze oefeningen te doen leer ik waar mijn grenzen liggen. Die grenzen heb ik overigens nog niet gevonden. Mijn koud-water-vrees heb ik overwonnen of misschien wel de grens daarvan verlegd. Ik weet niet wat de verdere uitwerking is van dit zwemmen, maar ik voel mij er wel heel goed bij.

Ik ben soms ook buiten aan het mediteren. Dit doe ik dan een half uur, bij voorkeur in de nacht als het windstil is en de sterren aan de hemel staan. Ik voel mijn lichaam dan tintelen en daarna warm worden. De toppen van mijn vinger voelen dan wel koud aan, maar het voelt heel vertrouwd. Er zit alleen een klein nadeel aan. Als ik deze mediatie in de  avond doe geeft dit mijn zo veel energie dat ik moeilijk in slaap val. En omdat ik het liefst in de avond mediteer moet ik daar nog iets op verzinnen.

Waarom schrijf ik dit? Omdat dit onderwerpen zijn waar ik soms mee bezig ben en waar ik misschien mensen mee kan inspireren, of misschien ook wel niet, maar die gok durf ik te nemen.

Voor mij is winterzwemmen (en in verbinding zijn met de natuur) op dit moment de ultieme manier om Mindful te zijn.

New Balance

Mijn dochter heeft een paar nieuwe schoenen gekregen. Ons doel was een paar winterschoenen, maar ja, wat heb je als ouders nog in te brengen. Toen ze de New Balance schoenen aantrok werd ze opeens even een ander mensje. Ze straalde, voelde zich goed, gesteund door de schoenen die aan haar voeten zaten: “Ze zitten lekker stevig!”. Ik vind het mooi om dat te zien en om haar deze balans ook te laten behouden.

Nieuwe BalansIk loop in de woonkamer en de schoenen staan midden in de kamer. Ze heeft ze de hele avond aan gehad en ligt nu lekker te slapen. New Balance, Nieuwe Balans, gaat het door mij hoofd. Dat is hoe het voelt. Nieuwe schoenen, nieuwe stevigheid, nieuwe balans. Het lijkt wel of ik het over mijzelf heb. Het gevoel van een nieuwe balans wordt steeds duidelijker. Soms ben ik uit balans en zoek ik een manier om weer in balans te komen, weer terug te komen in de balans. Maar volgens mij gaat het juist om het vinden van een nieuwe balans. Compassie en vriendelijkheid zijn woorden die in mij opkomen als ik denk aan de nieuwe balans waarin ik mij op dit moment bevindt. Waarom altijd overal maar tegen verzetten of een probleem van maken, vooral als je er geen invloed op hebt. Dat brengt mij uit balans. En dan kost het energie om weer terug in balans te komen. Door de balans te vinden tussen denken, doen, voelen en zijn kan je weer verder. Dit wordt ook wel “Inclusive Coaching” genoemd, coachen van de mens als geheel.

Nieuwe balans, ik wens het iedereen toe, dus ook mijn dochter. Een andere manier om naar het leven te kijken, naar de mensen om je heen en naar jezelf om vervolgens vanuit jezelf uit te stralen wat je in jezelf gevonden hebt naar de mensen om je heen en het leven.

Dit is wat er door mij heen ging toen ik de schoenen van mijn dochter midden in de kamer zag staan, schoenen die mij bewust maakten van mijn proces, mijn weg naar een nieuwe balans. En ze zijn nog groen ook, mijn lievelingskleur.